Bakitganun #5

Tweet Newscaster Sa isang relasyon, mahalaga ang give and take. Hindi puwede ang puro kabig nang kabig, pero wala namang binibigay. Dito nagkulang ang gobyerno nang ipatupad ang CPD Law nang walang konsultasyon o maayos na mekanismo para masunod ito maliban sa self-directed learning. Iyan ang pag-uusapan natin sa love advice na ito. To those who will pass, congrats, but prepare to face units. Kahit maganda ang intensyon nito, hindi nagiging maayos ang sistema ng implementasyon, di tulad sa ibang bansa. Kung sa ibang bansa, ito ay tinutustusan ng kanilang gobyerno, sa Pilipinas ay binabayaran pa ito ng mga propesyonal kahit pa hindi sapat ang kanilang suweldo.

buhay

Ito ang tanong ng aking mga mag-aaral sa akin sapagkat isa daw ito sa mga debate nila sa klase. Sa mga oras na yun ay naisip kong kung gagawin Niya ang bato ay mawawala ang agam-agam niya na walang di kayang gawin ang Diyos. Bigla ko nalang naisip si Thor kaya mabubuhat din niya ang bato na pwedeng korteng maso na ito? Weird pero may sense. Ang di ko kasi maipaliwanag kung di Niya mabubuhat ang batong nagawa ay masisira ang aking argument na wala siyang di kayang gawin.

Admittedly, kahit ako ay feel ko din iyan. Paulit-ulit na rin ang mga insidente na nasasaktan o nagiging desperado tayo sa crush level pa lang. Kasi confused pa tayo kung “ .

FROM an antique e-mail. Tahimik na nagmamasid Professor: Sabihin ninyong tanggalin na ang mga walang kuwentang kulay na ito: Brown, Green at Violet. Alam ba nilang hindi ito nakikita sa board? Tahimik at nagulat Professor: Students ba kayo ng UP?

Alternate Reality:

Istorbo kasi sa isang “relaxing summer vacation” na kapiling si inang kalikasan at ang ma-asul at ma-asin na dagat, tapos ay magdadala ka pa ng laptop with wireless connection para lang mag-blog at mag-surf sa blogosperyo at kung ano-ano pang naglipanang websayts sa mundo ng mga konek-tadong kompyuters! Tutal, wala naman siguro akong makaka-chat sa YM dahil malamang ay mas nag-eenjoy pa ang mga “iPrends” ko sa kani-kaniyang bakasyon.

Pusta ko nga, pagbalik ng mga true-blooded addicts ng blogosperyo ay walang patumanggang maglalagay ang mga ‘yan ng sangkaterbang litrato mula sa kanilang mga byahe, kulitan sa sasakyan, pagliliwaliw, kalokohan, tawanan, katakawan, basaan, lambingan, kantahan, atbp. At dahil ayokong makigaya na mang-inggit sa mga inggitero dahil alam ko din ang ganung pakiramdam ay asahan ninyong wala kayong maaasahang kahit isang piktyur mula sa aking mga adbentyur para inggitin lang kayo.

Yung mga nauna nilang album na “Three Cheers For Sweet Revenge” at “The Black Parade” ay masyado kong dinibdib at dinamdam with matching pagme-memorize ng lyrics. I kinda feel sad na iba na ang tunog nila ngayon, hindi na yung dating pop punk or “emo”.Enjoyable pa rin naman ngunit sana bumalik sila sa dati nilang musical at lyrical style dahil.

Matagal ko ng hindi tinutulugan ang kwarto ko sa maraming kadahilanan, gaya ng masamang espirito na gumugulo lagi sa aking pagtulog. Biro lang ‘yong “masama”. Wala naman talaga syang ginagawang masama sa akin, pakiramdam ko lang naman ay lagi nya akong tinititigan hanggang sa pagtulog. Pero ok lang na maramdaman ko ang presensya nya, basta wag lang syang magpapakita. Hindi tungkol sa multo ang post ko ngayon. Kanina kasi, sabi ko nga, maglilinis ako dapat ng kwartto ko. Pero nung aayusin ko na dapat ulit yung mga gamit, na ginulo ko the other week, dun sa taas ng cabinet ko, bigla ko na namang nakita ang mga lumang engineering books ko.

Sila ang tinutukoy ko na istorbo.

Written Feelings: November

Kaya naman halos di ko maalis ang aking paningin sa bawat pag galaw ng mga kamay ng relong hawak ko. Pilit kong ginising ang sarili ko para maiwasang balikan ang nakalipas… Andito ako ngayon sa lugar na to para harapin ang bukas. Kailangan kong gawin ito para sa sarili ko. Para sa kinabukasan ko. At para sa ikauunlad ng Pilipinas ano daw?

Nakakabagot kahit alam kong maaga ako ng isang oras para sa itinakda namin na pagkikita.

Sa sobrang dami, minsan tinatanong na ako ng mga kaibigan ko kung may luslos daw ba ako. Sa kanang bulsa ng aking pantalon: 2 USB – Mga impostanteng files na kung ipi-print lahat ay makakapuno ng dalawang steel cabinets.

True terror is to wake up one morning and discover that your high school class is running the country. Kurt Vonnegut I attended our 20th anniversary high school class reunion last weekend there, I have totally dated myself. To say that it was awesome is an understatement. Needless to say, I am still reeling from my nineties hangover. Perhaps there is truth to the general notion that cultural nostalgia runs in year cycles although some have claimed it is actually 40 year s and some are still confused.

I can hardly find published scholarly literature supporting this theory thesis topic, anyone? The nineties is a rich cultural hodgepodge. Dre, Nirvana, and our very own Eraserheads peacefully coexisting on equal footing. That said, the nineties was also an era I almost missed out on since I was busy being fascinated with the psychedelic seventies at the time there goes the year rule again. I was also young and rather foolish, thinking I could set myself apart from the rest through superficial differentiation efforts.

The Pop Swatch This was the biggest craze in wristwatches—literally, too—during the early nineties. Every girl in school had one. How silly of me!

The Sick Man of Asia: January

A work of fiction. As always, leave a comment after reading. Sa makalawa na kasi ang flight ng anak nilang si Mila papuntang Syria, upang mag trabaho doon bilang domestic helper.

pano ko maka2limot ehh lagi ko sya naiisip ko sya marunong naman ako umintindi pero pag dating sa kanya humihina pang intindi ko tapos lagi ko nalang xang tnetxt tapos pinag ta2buyan nya ko awang awa ka ko sa sarili koh kasi ginaganun nya ko pero pag naiisip ko uny past nawa2la galet ko ano ba ngya2re na sakin gusto ko ng xang makalimutan.

Welcome back to me… Sa aking nakaraang post, naikwento ko ang mga kamalasang inabot ko sa pag aasikaso sa Maynila. Lahat, bulilyaso, lahat tumagal. Pinanghihinaan na ako ng loob na yung mga inaasikaso ko sa Manila ay hindi ko na matatapos at kakailanganin ko pang ipa-DHL yung mga papeles ko papuntang puso ni M abroad. Mauuna pa ako sa mga lecheflaningles na papeles. Pagod na ako, naliligo na sa pawis, at frustrated na sa mga nangyayari sakin sa Maynila.

Noong lunes, nagtungo ako sa Manila, kinuha ko ang resulta ng halos 4 na buwan kong paghihintay para sa correction ng aking middle name.

DRAKE’S ROOM: November

Diba, para naman may mabuti akong nagawa kahit. Pero ang totoo niyan, pinilit ko parin kasing kumilos kahit mahirap ang kalagayan ko ngayon. Di ko tinantanan ang mga hangarin ko sa buhay. Kahit pa nagloloading pa yung pake nila saken. Lahat ginawa ko eh alam mo yun! Ang kagustuhan kong maging “Masaya Lang”.

Isang araw ay naramdaman ko na lang na ako pala ay hindi kasing manhid o duwag ng katulad ng iniisip ko. Dahil sa kanya, natuto akong lumaban, manindigan, umasa, magtiwala at makita ang kagandahan ng buhay na hindi ko pa nakita.

Many Western men choose to build a relationship with a Filipina girl. Some even choose to marry a Filipina. But what makes Filipino women so wanted? Filipina girls are renowned for their beauty. They surely stand out among Asian women in terms of charm and femininity. Filipina girls are a delight to be around because of their disposition and personality. Since birth Filipinas are raised in a special sense of honor called Delikadesa or Delicadeza.

Delicadeza is a Spanish term which when translated in English means daintiness. It is defined as a sense of propriety, an act of being refined or delicate in tastes and manners. It is Delikadesa what gives Filipino women such admirable qualities and distinguish them from Western ladies. You will never find a proper Filipina bring shame onto herself and her family by lying, cheating, stealing, running around with different men or flunking out of school.

It is one of the meanings of Delikadesa — pride in doing the right thing. Filipinas are understanding, patient and composed. They are taught to speak politely, with a gentle tone of voice.

Paano nga ba mag move on

Walang nakalambong na ulap sa bughaw na langit. Tila kaysarap ng simoy ng hangin bagamat nasa lungsod ang lugar na puno ng polusyon. Imbes na huni ng mga ibon ay pawang harurot ng traysikel ang bumubulabog sa katahimikan ng lugar. Gising na ang mga manggagawa sa piketlayn, habang may ilang di pa makatayo sa pagkagupiling dahil na rin sa pagod sa nagdaang araw.

Nagdagsaan kasi kahapon ang mga manggagawang kasapi ng Bukluran ng Manggagawang Pilipino, Metro East Labor Federation, at ang pederasyon ng mga nakapiket, ang Super Federation, na siyang mayhawak ng kaso ng nakawelgang unyon. Nagsibangon na ang ilang lider dahil sa maagang pagdating ng mga kabataang estudyante mula sa grupong Piglas-Kabataan o PK.

shato da bomb! natatamaan ako lagi sa noo ksi malaki noo ko. alala ko mga kalaban naming boys ang duduga sa bilangan, pinapa ikot lang ang stick di ilapat sa lupa. kung tumira ako .

Naiisip ko normal lang naman talaga ang masaktan eh. Kasi halos lahat ng tao nakakaranas non. At dahil nakita ko sa stat na marami nagtatanong kung paano daw ba mag move on sa isang broken relationship? Eto ang sagot ko. Depende siguro sa sitwasyon kung paano ka nasaktan. May ibat iba kasing sitwasyon eh tulad nito: Sobrang minahal mo sya, akala mo kayo na, umikot ang mundo mo sa kanya, pero nang tumagal nag iba na sya ng hangarin, iba na ang nararamdaman sayo. Pag katapos ng lahat sasabihin nya cool off muna tayo, after a week or so friends na lang tayo.

O kaya its not you, its me.. Mga tamang alibi ba. Ikaw lang ang may nararamdaman one sided love ba. At marami pang scenario kung paano ka nasaktan. Ang hirap … kasi kung mahal na mahal mo tapos ganyan mga approach ang maririnig mo, malamang kung di malakas ang tolerance mo sa pain mabaliw kana.

Mga Sulat ni Basit: January

Tweet Newscaster Kahit tapos na ang board exam ngayon, matindi pa rin ang pressure sa mga accountancy students at reviewees na maipasa ang board exam. Pero mas matindi pa pag topping the board ang usapan. I should know that dahil pinagdaanan ko na iyan. Alam ko rin na ito ang paulit-ulit na daing ng mga examinees.

ngunit ng highschool na ako natawa na lang ako ng malaman ko na yung mga numbers sa tester ay pababa. ibig sabihin pagpumalo ng malayo yung pointer eh mas mababa.

Palagi kaming magkasama kapag walang trabaho. Tambay sa kabina o kahit sa inuman kapag saturday nights, kami lagi ang nahuhuli. Masasabi kong iyon ang pinakamasayang mga sandali ng buhay ko. Yung nararamdaman kong kahit pagod sa trabaho ay may magsasalsal sayo, chuchupa sa burat mo at hihimod sa butas mo. Loko lang mga ka KM. Pero yung totoo nun, habang papalapit ako dun sa katapusan ng kontrata ko ay mas lalo akong natatakot. Kinakabahan ako na tila ba ang nangyayari ay pawang panaginip lang lahat.

Na nahihimbing lang ako at isang umaga tutunog ang alarm clock na gigising sakin sa katotohanang walang patutunguhan ang relasyon namin ni Will. Na hanggang sa barko na lang iyon. Babalik siya sa kanyang buhay at girlfriend at ako naman sa normal kong buhay. Kaya ang itinatanim ko na lamang sa isip ko ay ienjoy ang bawat araw na magkasama kaming dalawa.

Dating tambay#localhost:814